சொந்தக் கதைகள்: முதுமைக்கால மறதி நோய் பற்றி ஒரு பேத்தியின் நினைவலை வழங்குவோர்: வெல்டா கோ

பன்றி உறுப்பு சூப்பின் வாசனை என்னை என் குழந்தைப் பருவத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதில் ஒருபோதும் தவறியதே இல்லை, என் பாட்டி அல்லது ‘ஆ மா’ நாங்கள் அவரைப் பார்க்கச் செல்லும் போதெல்லாம் அதைச் செய்வார். பெற்றோர் உடன்பிறந்தோர் பிள்ளைகள், மாமாக்கள் மற்றும் அத்தைகள் சூழ்ந்திருக்க, எனது பாட்டியின் 4-அறைகள் கொண்ட வீட்டில், சிரிப்பலைகள் நிறைந்திருக்க, நான் சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்து அந்த சூப்பை ஒவ்வொரு கோப்பையாக, ஒன்றன் பின் போன்றாக பருகியதை இன்னும் என்னால் நினைகூர்ந்து பார்க்க முடிகிறது.   அவருடைய உணவின் சுவையே எங்கள் குடும்பத்தை நெருக்கமாக ஒட்டி வைத்தது; அது ஆறுதல் அளிக்கும், அரவணைக்கும் மற்றும் அன்பைக் குறிக்கும் சுவையாக இருந்தது. 

2014-ல் என் பாட்டிக்கு நோய் கண்டறியப்பட்ட பிறகு, குடும்பம், மூப்படைதல் மற்றும் அன்பு குறித்த எனது பார்வை நான் எதிர்பார்க்காத விதத்தில் சவாலானதாக இருந்தது. ஒரு காலத்தில் எங்கள் குடும்பத்தில் பலமான தூணாக இருந்த பெண்மணி, பலவீனமானவராகவும், பிறரைச் சார்ந்திருப்பவராகவும் மாறினார். ஒரே இரவில், பழக்கமான விஷயம் நிச்சயமற்றதாக மாறியது, வாழ்க்கை எவ்வளவு விரைவாக மாறக்கூடும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நான் சிரமப்பட்டேன்.

அவருக்கு நோய் கண்டறியப்படுவதற்கு முன்பு, ஆ’மா (சீன மொழியில் ‘பாட்டி’ என்று அர்த்தம்) துடிப்பானவராகவும், வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழக்கூடியவராகவும் இருந்தார்.  அவர் எப்போதும் தனது தோழிகளுடன் வெளியே செல்வார், தினமும் காலை உடற்பயிற்சி செய்வார். எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியின் கலங்கரை விளக்கமாக அவர் இருந்தார். நான் அவரை அடிக்கடி பார்க்க செல்வேன், பள்ளி மற்றும் உணவு பற்றி உரையாடி மகிழ்வேன், அவருடைய நோயறிதலுக்கு முன்பு இத்தகைய தருணங்களுக்கு முடிவில்லை என்று நான் உணர்ந்தேன். 

அவருக்கு வயதாகையில், எங்கள் குடும்பத்தினர் விடுமுறை நாட்களில் அவரை அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கினர். 2010-களில் சீனாவின் கிராமப்புறப் பகுதிக்கு ஒருமுறை சென்றபோது, ​​அவர் தவறி கீழே விழுந்தார். அவருக்கு பெரிய காயம் எதுவும் ஏற்படவில்லை என்றாலும், வீடு திரும்பிய பிறகு ஏதோ மாற்றம் அவரிடம் ஏற்பட்டதை நாங்கள் கவனித்தோம்; அவர் எங்கே இருந்தார், அவருடைய பணம் எங்கே இருந்தது, மற்றும் பிற சிறு சிறு விவரங்களை அவர் மறக்க ஆரம்பித்தார். இதனைக் கண்டு கவலையடைந்த நாங்கள், அவரை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றோம், அப்போதுதான் முதுமைக்கால மறதி நோய் என்ற வார்த்தை எங்கள் குடும்பத்தின் சொற்களஞ்சியத்தில் ஒரு பகுதியாக மாறியது. 

வருடங்கள் செல்லச் செல்ல, அவருடைய நினைவாற்றல் திறன் மெதுவாக மங்கின. நானும் என் பெற்றோரின் உடன்பிறந்தோர் பிள்ளைகளும் பள்ளி மற்றும் வேலையில் பிஸியாகிவிட்டோம், நான் மட்டுமே அவரை வழக்கமான முறையில் சென்று பார்த்து வந்தேன். அவருடைய மருத்துவ நிலை தீவிரமடைகையில் என்னை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள அனுமதித்ததால், நான் அடிக்கடி அவரைப் பார்ப்பது கெட்டதிலும் ஒரு நல்லதாக இருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒரே உரையாடலாக இருந்தாலும், ஒன்றாக அமர்ந்து பேசுவது எங்கள் அமைதியான வழக்கமாகிவிட்டது.