இந்த கட்டுரையில்

ஆல்தியாவின் மறக்கமுடியாத தருணங்களில் ஒன்று, ஆல்சைமர் நோயின் நடுத்தர கட்டத்தில் இருந்த ஒரு நோயாளி திருமதி லீ என்ற பெண்ணுடன் ஏற்பட்டது. திருமதி லீ பெரும்பாலும் ஆல்தியாவை தனது பேத்தி அல்லது வேறொரு தாதியர் போன்ற மற்றவர்களுடன் குழப்பிக் கொள்வார். ஒரு நாள் காலை, திருமதி லீ மிகவும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானார், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு இறந்துபோன தனது சகோதரியைக் கேட்டார், அவர் தன்னைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்ல அங்கே வந்திருப்பதாக நினைத்தார். லீ அவர்களைத் திருத்த முயற்சிப்பது அவரை மேலும் கிளர்ச்சியடையச் செய்யும் என்பதை அறிந்த ஆல்தியா, திருமதி லீயை தன் அருகில் தாதியரின் மேசையின் அருகே காத்திருக்க செய்ய முடிவு செய்தார். ஆல்தியா அவரை மெதுவாக சமாதானப்படுத்தி, அவருடைய சகோதரி வரும் வரை தன்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்.

திருமதி லீ மெதுவாக அமைதியடையத் தொடங்கினார், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, லீ தனது காலை உணவு மற்றும் மருந்துகளுக்கு ஆல்தியா உதவ அனுமதித்தார். திருமதி லீ ஆல்தியாவை அணுகி அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். அவர் அதிகம் எதுவும் பேசவில்லை, ஆனால் அவர் முகத்தில் தெரிந்த அமைதியான, இதயப்பூர்வமான புன்னகை நிறைய விஷயங்களைப் பேசியது. அந்த நேரத்தில், தனது சகோதரி தன்னைப் பார்க்க வரமாட்டார் என்பதை அறிந்திருந்தும், திருமதி லீ தான் அவரோடு இருப்பதில் ஆறுதல் அடைந்தார் என்பதை ஆல்தியா அறிந்தார்.

“அது ஒரு சிறிய தருணமே, ஆனால் அந்த நொடியில், சில நேரங்களில், மக்களுக்குத் தேவையானது அவர்கள் கூட இருப்பதும் பொறுமையும் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்தேன். அவர்களைச் சரிசெய்யாமல், அவர்களைத் திருத்தாமல் அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும்.” 

இந்தத் தருணத்தில் ஆல்தியா, தனது வேலைக்குப் பின்னால் உள்ள அர்த்தத்தை மீண்டும் கண்டுபிடித்தார், அது அவருக்கு கூடுதல் உந்துதலைக் கொடுத்தது.